Konserwanty w kosmetykach: co oznaczają nazwy
Dlaczego produkty z wodą wymagają konserwacji, jak UE reguluje konserwanty i co zwykle oznacza „bez konserwantów”.
Aktualizacja: 30 października 2026 · Recenzja: Kamil Pyziak
Po co konserwanty
W produktach zawierających wodę mogą rozwijać się bakterie, drożdże i pleśnie, zwłaszcza po otwarciu i kontakcie z palcami. Konserwanty sprawiają, że produkt pozostaje bezpieczny w okresie przydatności i przez czas po otwarciu podany przy symbolu otwartego słoiczka.
Jak reguluje je UE
Jako konserwanty można stosować wyłącznie substancje wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1223/2009, każdą z maksymalnym stężeniem, a niektóre z dodatkowymi warunkami. Przykłady to phenoxyethanol, sodium benzoate, potassium sorbate, benzyl alcohol i chlorphenesin. Ich bezpieczeństwo ocenia Komitet Naukowy ds. Bezpieczeństwa Konsumentów (SCCS).
Składniki wspierające konserwację
Często łączy się niewielką ilość konserwantu z załącznika V ze składnikami, które formalnie nie są konserwantami, ale utrudniają rozwój mikroorganizmów, np. caprylyl glycol, ethylhexylglycerin, 1,2-hexanediol czy substancje chelatujące, jak sodium gluconate. Pomaga też opakowanie typu airless i niska zawartość wody.
Co zwykle oznacza „bez konserwantów”
Deklaracja „bez konserwantów” zwykle oznacza, że nie użyto substancji z załącznika V, a nie że produkt nie ma żadnej ochrony przed drobnoustrojami. Produkty zupełnie bez systemu konserwującego to najczęściej produkty bezwodne (olejki, balsamy, pudry) albo pakowane w jednorazowe lub sterylne opakowania.
Jak czytać listę
Konserwanty stosuje się zwykle poniżej 1%, więc często są pod koniec listy, gdzie kolejność jest dowolna. Ich pozycja nie mówi, ile ich jest w produkcie.